گلابي

گلابي، ميوه‌اي است كه گونه‌هايي مختلف با طعم متفاوت دارد. اين ميوه حاوي ويتامين اي و ث و همچنين داراي كلسيم، آهن، منيزيم و روي است. چون گلابي ميوه‌اي آبدار است، در زيبايي پوست بسيار مفيد است. يكي از خواص گلابي خاصيت ملين بودن آن است و دانه‌هاي ريزي كه در موقع خوردن گلابي احساس مي‌كنيد، براي دفع مواد زائد مفيد مي‌باشند.

البته افرادي كه يبوست دارند سعي كنند بلافاصله پس از خوردن 1 تا 2 عدد گلابي آن را با يك ليوان آب ولرم همراه كنند كه خاصيت ملين بودن آن قوي‌تر شود. گلابي ميوه‌اي است براي تقويت افراد ضعيف و همچنين بسيار مفيد براي آنهايي كه در دوران نقاهت هستند. آب گلابي و آب به را اگر با هم مخلوط كنيد و بنوشيد تقويت كننده بسيار خوبي خواهد شد. مصرف گلابي ترشح بزاق دهان را زياد مي‌كند، در نتيجه باعث تسهيل عمل در دستگاه هاضمه مي‌شود.

تانن و املاح پتاسيم كه در گلابي وجود دارد اسيداوريك را به هر اندازه و مقداري كه باشد حل مي‌كند، به همين جهت افراد مبتلا به رماتيسم، نقرس(لينك) و آرتروز مي‌توانند از گلابي بهره زياد ببرند.

فشار خون(لينك) يكي ديگر از ناراحتي‌هايي است كه خوردن گلابي به آن كمك بسيار مي‌كند و تصفيه كننده خون نيز است. فيبر موجود در گلابي لاينين (Linin)   نام دارد كه غير قابل حل بوده و براي كاهش كلسترول(لينك) موثر است.

در يك عدد گلابي متوسط حدود 4 گرم فيبر وجود دارد. بنابراين اگر دو عدد گلابي در روز خورده شود در حدود 32 درصد فيبر مورد نياز روزانه بدن انسان تامين مي‌شود. توجه شود كه قسمت عمده فيبر گلابي در پوست و بلافاصله زير پوست آن قرار دارد و اگر با پوست خورده شود از تمام فيبر آن استفاده مي‌شود. ماده مهم ديگري كه در گلابي موجود است عنصر بور (بوران Boron) است كه به بالا بردن جذب كلسيم و در نتيجه جلوگيري از پوكي استخوان(لينك) بخصوص براي زنان در دوران يائسگي بسيار كمك مي‌كند. همچنين از آنجا كه طبق معمول موادي كه براي استخوان‌ها مفيدند، براي مغز نيز نافع‌اند، گلابي هم از اين امر مستثني نيست و از ميوه‌هايي است كه براي حافظه و تمركز نيز مفيد است. در هر گلابي متوسط حدود 3/0 ميلي‌گرم عنصر بور وجود دارد و اگر 5 وعده،

روی ادامه مطلب کلیک کنید!

 

ادامه ي مطلب ...

 

آنكه طمع را شعار خود گرداند خود را خرد نماياند، وآنكه راز سختي خويش بر هر كس گشود ، خويشتن را خوار نمود .

آنكه زبانش را بر خود فرمانروا ساخت خود را از بها بينداخت.

بخل ننگ است و ترس نقصان ، و درويشي كند كننده زبان زيرك در برهان و ، و تنگدست، بيگانه در ديار خود بر همگان.

ناتواني آفت است ، و شكيبايي شجاعت و ناخواستن دنيا ثروت و پرهيزگاري سپري نگهدار و رضا نيكو همنشين و يار.

 دانش ميراثي است گزين و آداب ، زيورهاي نوين جان و تن و انديشه آينه روشن .

سينه خردمند صندوق راز اوست و گشاده رويي دام دوستي و بردباري گور زشتيهاست .

آشتي كردن،نهان جاي زشتيهاست و آنكه از خود خشنود بود ناخشنودان او بسيار شود .

روی ادامه مطلب کلیک کنید

ادامه ي مطلب ...

شهرستان آمل در مرکز استان مازندران از شمال به شهرستان محمودآباد، از شرق به شهرستان بابل، از غرب به شهرستان نور و از جنوب به استان تهران محدود می‌شود. این شهرستان با بیش از ۳۵۰ هزار نفر جمعیت (شهر آمل، حدود ۱۶۰ هزار نفر) و ۳۱۸۵ کیلومتر < ربع مساحت دارای دو شهر آمل و رینه و سه بخش مرکزی، لاریجان و دابودشت است. شهر آمل واقع در جلگه مازندران و طرفین رود هراز با ارتفاع ۷۶ متر از سطح دریا در ۵۲ درجه و ۲۱ دقیقه طول شرقی و ۲۶ درجه و ۲۵ دقیقه عرض شمالی و در فاصله ۷۰ کیلومتری غرب ساری، مرکز استان، هجده کیلومتری جنوب دریای مازندران،و شش کیلومتری شمال دامنه کوه البرز و ۱۸۰ کیلومتری شمال شرقی تهران قرار دارد. شهرستان آمل از شمال به شهرستان محمود آباد، از شمال شرقي به شهرستان بابلسر، از شرق به شهرستان بابل، از جنوب به استان تهران و از مغرب به شهرستان نور محدود است. اين شهر با ۸/۱۱ درصد جمعيت استان، در رده سوم مناطق جمعيتي قرار دارد. واژه آمل كه گونه پهلوي آن آموي (Amui) است، بي گمان از قبيله باستان (آ) مردها يا (آ) ماردها گرفته شده است. مورخان باستاني باختري نام اين قبيله را مردي (mardio) يا آمردي (Amardio) آورده‌اند. آماردها قومي نيرومند و جنگجو بوده‌اند و ناحيه فعلي آمل را به عنوان مركز خود انتخاب نموده و نام خود را بر آن نهادند و بعدها واژه آماردها به سبب كثرت تلفظ به آملد، آمرد و آمل بدل شد. باتوجه به اسناد تاريخي اين شهر حداقل از دوره ساساني تا دوره مغول پايتخت مازندران بوده است. موقعيت استراتژيك شهر آمل و رودخانه هراز، توسعه بخش‌هاي كشاورزي، تجاری، صنعتي و گردشگري منطقه را در سالهاي اخير تسهيل نموده است. محصولات عمده كشاورزي آن، برنج، گل و گياه، دانه هاي روغني كلزا، سبزيجات و علوفه می‌‌باشد. آثار تاريخي شهر آمل: گنبد ناصر الحق، بقعه شمس آل رسول (آتشكده)، بقعه سيد سه تن (مير حيدر آملي)، مسجد امام حسن عسگري، بقعه امامزاده قاسم، مسجد آقا عباس، مسجد جامع، بقعه مير بزرگ، ساختمان دارائي، پل دوازده چشمه، پل فلزي (معلق)، قدمگاه خضر، امامزاده ابراهيم و امامزاده عبدا... مراكز ديدني شهر آمل: دخمه هاي سنگي (كافر كلي) رينه، راه باستاني تنگه بند بريده و تصوير حجاري شده شاه و ياران او بر سنگ، كاروانسراي گمبوج، قلعه ملك بهمن، مسجد جامع، مسجد امام حسن عسكري، مسجد آقا عباس، بقعه متبركه سه سيد، بقعه متبركه ناصرالحق، بقعه متبركه شمس آل رسول، امامزاده ابراهيم (ع)، بقعه متبركه ميربزرگ، پل دوازده چشمه، امامزاده قاسم (ع)، سقانفار زرين‌كلا و سقانفار هندوكلا فاصله برخی جاذبه‌های شهرستان آمل از مرکز شهرستان جاذبه فاصله قلعه دماوند ۷۵ كيلومتر دره و درياچه سدلار ۱۰۰ كيلومتر آبگرم لاريجان ۷۲ كيلومتر آبشار شاهاندشت ۶۵ كيلومتر آب گرم بائيجان ۶۰ كيلومتر آب اسك ۸۰كيلومتر جاذبه فاصله امام زاده عبدالله ۱۲ كيلومتر روستاي بليران ۱۵ كيلومتر شكل شاه (جاده هراز) ۶۰ كيلومتر پل دروازه چشمه مركز شهر مشهد مير بزرگ مركز شهر امامزاده ابراهيم مركز شهر شمس آل رسول مركز شهر پارك جنگلي ميرزا كوچك خان ۲۰ كيلومتر

شهر آمل از شهرهاي بسيار قديمي ايران در استان مازندران است. بعضي از مورخان و جغرافي نويسان سابقه‎ْ آن را به دورهْ پيشداديان و كيائيان نسبت داده اند. شهر آمل با توجه به اشياء و سكه هايي كه از آن به دست آمده در دوره ساساني پايتخت يامركز آن منطقه بوده است. احتمالاُ مردم آمل در زمان حكومت مهدي خليفهْ عباسي، به دين اسلام گرويدند و بعد از آن بناهاي اسلامي در آنجا ساخته شد. اوايل قرن هفتم حسام الدين اردشير مركزيت را از ساري به آمل آورد و قصر خود را در آنجا برپا داشت. در سال ۷۹۵ هـ. ق امير تيمور گوركاني آمل و ساري را غارت كرد و فرمان قتل عام ساكنين آن‌ها را صادر كرد و سه قلعهْ مهم از جمله ُ ماهان سر ُ را با خاك يكسان كرد. از آن پس آمل روبه ويراني نهاد. آمل جديد در جوار شمال آمل قديم بنا شده است وامروزه يكي از شهرهاي آباد و زيباي شمال ايران به شمار می‌‌رود.

ابن اسفنديار آملي، مؤلف كتاب تاريخ طبرستان نام شهر آمل را برگرفته از نام دختري افسانه‌اي به نام آمله مي‌داند كه دختر يكي از اميران ديلمي و همسر فيروزشاه، حاكم بلخ بوده است. اما رابينو مي‌گويد: در ميان اقوام تاريخي مازندران، يكي آماردها (امردها) بودند كه شهر آمل به نام آنها ناميده شد. آمل در قديم شهري آباد، وسيع و پر جمعيت بود. ابوالفضل بيهقي، در كتاب تاريخ خود در فصل حركت مسعود غزنوي با لشكريانش به آمل، اين شهر را چنين توصيف مي‌كند: «و امير به شتاب براند و به آمل رسيد روز آدينه ششم جمادي‌الاولي، و افزون پانصد و ششصد هزار مرد بيرون آمده بودند؛ مردمان پاكيزه‌روي و نيكوتر، و هيچكدام را نديدم بي‌طيلسان شطوي يا توزي يا تستري يا ريسماني… و گفتند عادت اين است… و من كه بوالفضلم پيش از تعبيه لشکر در شهر رفته بودم، سخت نيكو شهري ديدم، همه دكانها درگشاده و مردم شادكام» در قرن پنجم وقتي با همت خواجه نظام‌الملك طوسي، وزير كاردان و با كياست سلجوقيان و صاحب كتاب معروف سياست‌نامه (سيرالملوك)، قرار شد مدارسي به سياق دانشگاه‌هاي امروزي به نام نظاميه در شهرهاي بزرگ جهان اسلام آن روز از جمله بغداد، دمشق، بلخ، نيشابور و بخارا تأسيس شود آمل از جمله شهرهايي بود كه در كنار شهرهاي فوق صاحب نظاميه گرديد. از اين خاك پربركت بزرگاني چون محمدبن جرير طبري، علي بن سهل بن ربن طبري، شمس‌الدين محمد آملي، سراج‌الدين قمري آملي، ابن اسفنديار آملي، اولياءالله آملي، علامه ميرحيدر آملي، طالب آملي، جواد فاضل، ميرزا هاشم آملي، حسن‌زاده آملي، عبدالله جوادي آملي و بسياري از چهره‌هاي علمي، ادبي و هنري ديگر برخاسته‌اند، چهره‌هاي تابناكي كه بر تارك علم، ادب و انديشه اين سرزمين چونان خورشيد فروزان مي‌درخشند.

از فرقه ضاله بهائيت چه مى دانيد؟

آيا مى دانيد از چه راههايى نفوذ مى كنند؟

آيا مى دانيد هزينه اين فرقه توسط صهيونيست ها پرداخت مى شود؟

آيا مى دانيد اين فرقه توسط انگليسى ها ساخته شد؟

آيا مى دانيد مركز آن در فلسطين اشغالى است؟

آيا مى دانيد آمريكا از آنان حمايت مى كند؟

آيا مى دانيد وجود مهدويت را منكر هستند؟

 

تاريخ پيدايش و پديد آورنده بابيه :

مسلك بابيگرى در قرن سيزدهم قمرى (نوزدهم ميلادى) توسط فردى به نام سيد على محمد پديد آمد. وى در اول محرم سال 1235 يا 1236 (1820 ميلادى) در شيراز متولد شد و در بيست و هفتم شعبان سال 1266 در تبريز به جرم ارتداد به دار آويخته شد.

بابيه او را «حضرت اعلى‏» و «نقطه اولى‏» لقب داده‏اند. وى تحصيل ابتدايى و آموزش اندكى عربى را در شيراز گذراند. سپس پنج‏سال در بوشهر اقامت گزيد و به تجارت- كه پيشه پدرى او بود- اشتغال داشت. در همان ايام كه نوجوانى بيش نبود، دست‏به كارهاى غير متعارف مى‏زد و به اوراد و طلسمات كه حرفه رمالان و افسونگران بود. سخت علاقه‏مند بود. در هواى بسيار گرم تابستان بوشهر هنگام بلندى آفتاب، بر بالاى بام مى‏ايستاد و براى تسخير آفتاب اوراد مى‏خواند و حركات مرتاضان هندى را تقليد مى‏كرد.

پس از بازگشت از بوشهر به شيراز، كار و كسب را رها كرد و براى كسب علم و سير و سياحت رهسپار عراق و حجاز گرديد و در كربلا در سلك شاگردان سيد محمد كاظم رشتى (1203- 1259 ق) در آمد. سيد كاظم رشتى كه از شاگردان شيخ احمد احسايى بود درباره ائمه طاهرين عليهم السلام افكار و عقايد غلو آميزى داشت و آنان را مظاهر تجسم يافته خدا يا خدايان مجسم مى‏انگاشت و مى‏گفت‏بايد در هر زمانى يك نفر ميان امام زمان (عج) و مردم باب و واسطه فيض روحانى باشد. اين گونه عقايد توجه سيد على محمد را به خود جلب كرد، و از مريدان خاص وى گرديد، و از همانجا بود كه فكر دعوى با بيت در ذهن او راه يافت.

پس از فوت سيد كاظم رشتى، در سال 1260 ق سيد على محمد نخست ادعاى ذكريت و بعد ادعاى بابيت (يعنى باب علوم و معارف خدا و راه اتصال به مهدى موعود «عج‏» ) و سپس ادعاى مهدويت نمود و به تدريج ادعاى ثبوت و شارعيت كرد و مدعى وحى و دين جديد گرديد، و بالاخره اين ادعا را به ادعاى نهايى ربوبيت و حلول الوهيت در خود پايان داد.

سرگذشت‏سيد باب پس از دعوى بابيت

در آغاز امر هيجده تن از شاگردان سيد كاظم رشتى كه نزد بابيان به حروف حى (ح 8، ى 10) مشهورند به باب ايمان آوردند، و هر كدام در نقطه‏اى به تبليغ مسلك بابيگرى پرداخته، جمعى را به آيين او در آوردند. خود باب نيز از عراق به مكه رفت و در آنجا دعوى مهدويت‏خود را آشكار ساخت. سپس به بوشهر بازگشت و در آنجا اقامت گزيد. فعاليت‏بابيان، علماى شيعه و نيز حكومت قاجار را نگران ساخت. از اين رو به دستور حكمران فارس، باب را از بوشهر به شيراز منتقل كردند، ولى او دست از فعاليتهاى تبليغى خود برنداشت، لذا به دستور حاكم شيراز مجلس مناظره‏اى بين او و علماى شيعه ترتيب داده شد، و او از عقايد خود اظهار ندامت كرد. وى را به مسجد بردند و او در جمع مردم دعاوى خود را تكذيب و استغفار كرد.

اما پس از چندى بار ديگر همان ادعا را تكرار و تبليغ مى‏كرد. از اين رو، او را دستگير و زندانى كردند، و پس از مدتى از شيراز به اصفهان منتقل گرديد و از آنجا وى را به آذربايجان بردند و در قلعه چهريق- نزديك ماكو- زندانى كردند (1263 ق) . سپس از آنجا وى را به تبريز بردند و در حضور ناصر الدين ميرزا (وليعهد ناصر الدين شاه) در مجلس علما محاكمه كردند و سرانجام به جرم ارتداد از دين و افساد در ميان مؤمنين به دار آويخته شد (1266 ق) .

تاليفات باب

نخستين تاليف وى كتابى است در تفسير سوره يوسف كه بابيان آن را «قيوم الاسماء» مى‏خوانند. از ديگر كتابهاى مشهور او مجموعه الواح وى خطاب به علما و سلاطين و كتاب صحيفه بين الحرمين است كه بين مكه و مدينه نوشته شده است. «بيان‏» ، مشهورترين كتاب او به عربى و فارسى است. سبك تاليف او مخلوطى از عربى و فارسى است، و عربى نويسى او غالبا نويسى او غالبا با موازين نحو و دستور زبان مطابقت ندارد. نزد با بيان اين كتاب به صورت كتاب وحى و شريعت و احكام آسمانى تلقى مى‏شود.

در باب چهارم از واحد ششم كتاب بيان آمده است: در چهار منطقه نبايد كسى جز بابى وجود داشته باشد: در فارس، خراسان، آذربايجان و مازندران.

در باب هيجدهم از واحد هفتم آمده است: اگر كسى ديگرى را محزون سازد، واجب است كه نوزده مثقال طلا به او بدهد. و اگر ندارد. نوزده مثقال نقره بدهد.

در باب پانزدهم از واحد هشتم آمده است: بر هر كس از پيروان باب واجب است كه براى طلب اولاد ازدواج كند، اما اگر زن كسى باردار نشد، حلال است‏براى حامله شدن او از يكى از برادران بابى خود يارى بگيرد، نه از غير بابى.

در باب چهارم از واحد هشتم آمده است: هر چيزى بهترين آن متعلق به نقطه (يعنى خود باب) و متوسط آن متعلق به حروف حى (هيجده تن ياران باب) بوده و پست‏ترين آن براى بقيه مردم است.

ميرزا حسينعلى بهاء و مسلك بهائيه

ميرزا حسينعلى در سال 1233 ق در دهكده‏اى از توابع نور مازندران متولد شد و در حوالى سال 1310 ق در عكا در اثر بيمارى درگذشت و در همانجا به خاك سپرده شد.

تحصيلات مقدماتى و خواندن و نوشتن و مقدارى عربى را- طبق سنت رايج زمان- آموخت. سپس به خدمت دولت در سمت منشيگرى و ديوان در آمد، و پس از چندى به حلقات درويشان پيوست و مانند آنها زلف و گيسوى بلند گذاشت و لباس قلندرى بر تن كرد.

با ظهور غوغاى باب، ميرزا حسينعلى و برادر ناتنى‏اش يحيى صبح ازل و تنى چند از خاندانش به باب پيوستند، و پس از اعدام باب، يحيى صبح ازل دعوى جانشينى او را كرد. ميرزا حسينعلى در آغاز تسليم او شد. اما پس از مدتى، رقابت‏با برادر را آغاز كرد و نخست ادعاى «من يظهره اللهى‏» - كه در سخنان باب آمده بود كرد و به تدريج‏بر ادعاهاى خود افزود تا به ادعاى رسالت و شارعيت و حلول خدا در او رسيد و خود را الهيكل الاعلى ناميد (انا الهيكل الاعلى) و مدعى شد كه سيد على محمد باب زمينه‏ساز و مبشر ظهور وى بوده است.

سفارتخانه‏هاى خارجى- خصوص روس- با صراحت از برادرش حمايت مى‏كردند و دولت را از تصميم شديد عليه آنها تهديد مى‏كردند.

سرانجام با فشار علماى اسلامى و مسلمانان، حكومت وقت مجبور شد در سال 1269 ق آن دو را با جمعى از پيروان آنها به بغداد تبعيد كند. عراق در آن زمان- به سان بسيارى از مناطق اسلامى- تحت‏حكومت مركزى عثمانى اداره مى‏شد. پس از مدتى كه كشمكش ميان دو برادر بر سر رهبرى با بيان و درگيرى طرفداران آنان بالا گرفته بود، دولت عثمانى هر دو را به دادگاه كشاند، و دادگاه حكم تبعيد آن دو را دو نقطه دور دست و جدا از هم صادر كرد، از اين رو، يحيى صبح ازل با خاندان و پيروانش به قبرس و حسينعلى بهاء و طرفدارانش به عكا در سرزمين فلسطين اسكان داده شدند، ولى تكفير و تبليغ عليه يكديگر را هرگز رها نكردند.

در اين ايام بود كه اطرافيان صبح ازل به فرقه «ازليه‏» و پيروان ميرزا حسينعلى به فرقه «بهائيه‏» ناميده شدند و آنهايى كه به اين دو برادر ملحق نشدند، به نام قبلى «بابى‏» باقى ماندند.

سرانجام در اين كشمكش ميرزا حسينعلى كه بيشتر مورد حمايت ايادى استعمار بود غلبه يافت و ازليه به دست فراموشى سپرده شدند.

عباس افندى و شوقى افندى

پس از مرگ ميرزا حسينعلى همه چيز راه فراموشى و سكوت پيش گرفت. بابى‏ها كم كم محو و فراموش مى‏شدند، و بهايى‏ها در حالت صبر و انتظار به سر مى‏بردند، تا اينكه پسر ارشد ميرزا حسينعلى به نام عباس افندى كه عبد البهاء لقب گرفت، به تجديد آن پرداخت. وى در سال 1844 م. متولد و در سال 1921 م. در گذشت.

عباس افندى در محيط حكومت عثمانى و داخل ايران مجالى براى فعاليت‏خود نمى‏يافت. بدين جهت در سال 1911 م. به اروپا مسافرت كرد و به جاى روسيه با انگلستان و سپس آمريكا رابطه ويژه‏اى برقرار كرد، و در جريان جنگ جهانى اول (1914) خدمات زيادى براى انگلستان انجام داد، و پس از پايان يافتن جنگ، به پاس اين خدمات، طى مراسمى لقب سر (Sir) و نشان نايت هود (Knight Hood) كه بزرگترين نشان خدمتگزارى به انگليس است، به وى اعطا شد. بدين صورت بهائيگرى به عنوان ستون پنجم و يكى از ابزار سياست استعمارى انگليس- و نيز آمريكا- مبدل شد.

از پيروان عباس افندى به «بابيه بهائيه عباسيه‏» تعبير مى‏شود.

پس از مرگ عبد البهاء، رهبرى بهائيان به دست‏شوقى افندى- نوه دخترى ميرزا حسينعلى- افتاد كه تا سال 1957 م. ادامه يافت. پس از مرگ او، گروه نه نفرى بيت العدل- كه مركز آن در حيفاى اسراييل قرار دارد- بهائيان و بهائيگرى را اداره مى‏كند، هر چند در واقع دستهاى مرموز استعمار دست اندركاران بهائيت‏اند.

نوشته‏هاى ميرزا حسينعلى

در ميان نوشته‏هايى كه از پراكنده‏گويى‏هاى ميرزا حسينعلى بهاء جمع آورى شده، دو اثر از ديدگاه بهاييان به گونه‏اى به عنوان كتاب شريعت و وحى تلقى مى‏شود: يكى كتاب «ايقان‏» به زبان فارسى است كه به گمان آنان در بغداد بر او وحى شده است، و ديگرى كتاب «اقدس‏» به زبان عربى مخلوط و دست و پا شكسته كه مى‏پندارند در عكابر او نازل شده است (و يا خود كه تجسمى از خداوند بود بر خود نازل نمود!) .

مكاتيب يا نوشته‏هاى ديگر بى محتوا به نامهاى كلمات مكنونه، هفت وادى، كتاب مبين، سؤال و جواب و امثال آن نيز به او نسبت داده شده است.

دعوى الوهيت ميرزا حسينعلى

در كتاب اقدس (ص 1) خود را منبع وحى و تجلى خدا معرفى كرده، مدعى مى‏شود كه خداوند خلقت و تدبير جهان را به او سپرده است. و در كتاب مبين (ص 229) مى‏گويد: لا اله الا انا المسجون الفريد!و در كتاب ايام تسعه (ص 50) درباره روز تولد خود مى‏گويد: «فيا حبذا هذا الفجر الذى فيه ولد من لم يلد و لم يولد» !و در كتاب ادعيه محبوب (ص 123) بهائيان در دعاى سحر مى‏خوانند: الهى تو را به حق ريش جنبانت قسم مى‏دهم. . . !

در يكى از قصايد ميرزا حسينعلى آمده است:

كل الالوه من رشح امرى تالهت

و كل الربوب من طفح حكمى تربت

ادعاى نسخ شريعت اسلام

عقيده عمومى بهائيان اين است كه با ظهور باب و بهاء شريعت اسلام الغا گرديد و دوره رسالت محمد مصطفى صلى الله عليه و اله سپرى شده است، و اين دوره، دوران زمامدارى جمال اقدس الهى و آيين اوست، ولى بعد از او نيز خداوند بارها بر زمين هبوط و تجلى خواهد كرد، به اعتقاد آنان پس از حضرت محمد صلى الله عليه و آله نخست‏باب و پس از او حسينعلى بهاء به عنوان ظهور الهى به عالم آمدند و لا اقل تا هزار سال ديگر ظهور الهى در عالم نخواهد بود.

عبادت و احكام در مسلك بهائيه

1- نماز در آيين بهايى نه ركعت است كه به صورت انفرادى در صبح و ظهر و شام بر هر بالغى واجب است. و قبله آنها شهر عكاست كه قبر ميرزا حسينعلى بهاء در آن واقع شده است. براى نماز وضو نيز لازم است، ولى اگر كسى آب براى وضو نداشته باشد، به جاى وضو پنج‏بار مى‏گويد: «بسم الله الاطهر الاطهر» . و جز در نماز ميت، نماز جماعت ندارند.

2- روزه آنان يك ماه به مقدار نوزده روز است، زيرا در اصطلاح آنان هر ماه نوزده روز و هر سال نوزده ماه دارد و مجموع ايام سال 361 روز است. آخرين روز ماه روزه آنها مصادف با عيد نوروز است.

3- حج آنها زيارت خانه‏اى است كه در شيراز كه سيد على محمد باب در آن متولد شده، يا خانه‏اى كه ميرزا حسين على بهاء الله در مدت اقامت‏خود در عراق در آن زندگى مى‏كرد، و براى آن وقت‏خاصى مقرر نشده است.

4- هر مرد فقط مى‏تواند يك زن داشته باشد، در كتاب اقدس ازدواج با دو زن با رعايت عدالت جايز دانسته شده است. ولى عبد البهاء در تفسير آن گفته است چون شرط عدالت هيچ گاه تحقق نمى‏يابد، پس در واقع در ازدواج تعدد راه ندارد. و ازدواج با زن پدر حرام است و با دختر و خواهر و ساير اقربا جايز است.

5- تمام اشيا پاك است، حتى امثال بول و غائط و سگ و خوك و. . .

6- در آيين بهائيت‏سهم ارث پسر و دختر مساوى است، چنانكه سن بلوغ آنها هم يكسان است (يعنى پانزده سالگى) .

7- مراكز مهم اجتماعات رسمى آنها يكى «حظيرة القدس‏» (در عشق آباد) و ديگرى «مشرق الاذكار» در نزديك شيكاگو (آمريكا) است.

روزی سوراخ کوچک در یک پیله ظاهر شد. شخصی نشست و ساعت ها تقلای پروانه برای بیرون آمدن از سوراخ کوچک را تماشا کرد. آنگاه تقلای پروانه متوقف شد و به نظر رسید که حسته شده و دیگر نمی تواند به تلاش ادامه دهد.

آن شخص مصمم شد که به پروانه کمک کند و با قیچی سوراخ پیله را گشاد کرد. پروانه به راحتی از پیله خارج شد اما چشماش ضعیف و بالهایش چروکیده بودند.

آن شخص به تماشای پروانه ادامه داد.

او انتظار داشت پر پروانه گسترده و مستحکم شود و از چثه او محافظت کند. اما چنین نشد؟!

در واقع پروانه ناچار شد همه عمر خود را بر روی زمین بخزد و هرگز نتوانست با بالهایش پرواز کند .آن شخص مهربان نفهمید که محدودیت پیله و تقلا برای خارج شدن ار سوراخ ریز را خدا برای پروانه قرار داده است تا به وسیله آن مایعی از بدنش ترشح شود و پس از خروج از پیله به او امکان پرواز دهد.

گاهی اوقات در زندگی فقط به تقلا نیاز داریم .

اگر خداوند مقرر می کرد بدون هیچ مشکلی زندگی کنیم فلج می شدیم و به اندازه

 قوی نمی شدیم و هرگز نمی توانستیم پرواز کنیم.!

برنامه Windows Media Player یقینأ پر استفاده ترین نرم افزار پخش کننده فایلهای صوتی و تصویری در جهان میباشد. این نرم افزار هم در نسخه های جدیدی که ارائه داده است قابلیتهای جدیدتر و متنوع تری را در خود گنجانده است. اما نرم افزارهای دیگری نیز هستند که توانایی های دیگری نیز دارند که Windows Media Player از آنها بی بهره است. یکی از معروف ترین آنها نرم افزار JetAudio است. در این ترفند قصد داریم 14 قابلیت مهم را برای شما مطرح کنیم که در JetAudio وجود دارد ولی در Media Player موجود نیست.

{بر روی ادامه مطلب کلیک کنید}

ادامه ي مطلب ...

تاريخچه ريزپردازنده

ريزپردازنده واحد پردازش مركزي يا مغز رايانه مي باشد. اين بخش مدار الكترونيكي بسيار گسترده و پيچيده اي مي باشد كه دستورات برنامه هاي ذخيره شده را انجام مي دهد. جنس اين قطعه كوچك (تراشه) نيمه رسانا است. CPU شامل مدارهاي فشرده مي باشد و تمامي عمليات يك ميكرو رايانه را كنترل مي كند. تمام رايانه ها (شخصي، دستي و...) داراي ريزپردازنده مي باشند. نوع ريزپردازنده در يك رايانه مي تواند متفاوت باشد اما تمام آنها عمليات يكساني انجام مي دهند.

اولين ريزپردازنده در سال ۱۹۷۱ با نام Intel ۴۰۰۴ به بازار عرضه شد. اين ريزپردازنده قدرت زيادي نداشت و تنها قادر به انجام عمليات جمع و تفريق ۴ بيتي بود. تنها نكته مثبت اين پردازنده استفاده از يك تراشه بود، زيرا تا قبل از آن از چندين تراشه براي توليد رايانه استفاده مي شد. اولين نوع ريزپردازنده كه بر روي كامپيوتر خانگي نصب شد. ۸۰۸۰ بود. اين پردازنده ۸ بيتي بود و بر روي يك تراشه قرار داشت و در سال ۱۹۷۴ به بازار عرضه گرديد. پس از آن پردازنده اي كه تحول عظيمي در دنياي رايانه بوجود آورد ۸۰۸۸ بود. اين پردازنده در سال ۱۹۷۹ توسط شركت IBM طراحي و در سال ۱۹۸۲ عرضه گرديد. بدين صورت توليد ريزپردازنده ها توسط شركت هاي توليدكننده به سرعت رشد يافت و به مدل هاي ۸۰۲۸۶، ۸۰۳۸۶، ۸۰۴۸۶، پنتيوم ۲، پنتيوم ۳، پنتيوم ۴ منتهي شد.
اين پردازنده ها توسط شركت intel و ساير شركت ها طراحي و به بازار عرضه شد. طبيعتاً پنتيوم هاي ۴ جديد در مقايسه با پردازنده ۸۰۸۸ بسيار قوي تر مي باشند زيرا كه از نظر سرعت به ميزان ۵۰۰۰ بار عمليات را سريعتر انجام مي دهند. جديدترين پردازنده ها اگر چه سريعتر هستند گران تر هم مي باشند. كارآيي رايانه ها بوسيله پردازنده آن شناخته مي شود. ولي اين كيفيت فقط سرعت پروسسور را نشان مي دهد نه كارآيي كل رايانه را. به طور مثال اگر يك رايانه در حال اجراي چند نرم افزار حجيم و سنگين است و پروسسور پنتيوم ۴ آن ۲۴۰۰ كيگاهرتز است، ممكن است اطلاعات را خيلي سريع پردازش كند. اما اين سرعت بستگي به هاردديسك نيز دارد. يعني اين كه پروسسور جهت انتقال اطلاعات زمان زيادي را در انتظار مي گذراند.
پروسسورهاي امروزي ساخت شركت Intel، پنتيوم ۴ و سلرون هستند. پروسسورها با سرعت هاي مختلفي برحسب گيگاهرتز (معادل يك ميليارد هرتز با يك ميليارد سيكل در ثانيه است) براي پنتيوم ۴ از ۴/۱ گيگاهرتز تا ۵۳/۲ متغير است و براي پروسسور سرعت از ۸۵/۰ گيگاهرتز تا ۸/۱ گيگاهرتز است. يك سلرون همه كارهايي را كه يك پنتيوم ۴ انجام مي دهد را مي تواند انجام دهد اما نه به آن سرعت.
پردازنده دو عمل مهم انجام مي دهد:
۱- كنترل تمام محاسبات و عمليات
۲- كنترل قسمت هاي مختلف
پردازنده در رايانه هاي شخصي به شكل يك قطعه نسبتاً تخت و كوچك به اندازه ۸ يا ۱۰ سانتي متر مربع كه نوعي ماده، مانند پلاستيك يا سراميك روي آن را پوشانده است تشكيل شده در واقع فرآيند بوجود آمدن اين مغز الكترونيكي به اين گونه مي باشد كه از سيليكان به علت خصوصيات خاصي كه دارد جهت ايجاد تراشه استفاده مي شود. بدين گونه كه آن را به صورت ورقه هاي بسيار نازك و ظريف برش مي دهند و اين تراشه ها را در درون مخلوطي از گاز حرارت مي دهند تا گازها با آنها تركيب شوند و بدين صورت طبق اين فرآيند شيميايي سيليكان كه از جنس ماسه مي باشد به فلز و بلور تبديل مي شود كه امكان ضبط و پردازش اطلاعات را در بردارد. اين قطعه كار ميليونها ترانزيستور را انجام مي دهد.
پردازنده وظايف اصلي زير را براي رايانه انجام مي دهد:
۱- دريافت داده ها از دستگاه هاي ورودي
۲- انجام عمليات و محاسبات و كنترل و نظارت بر آنها
۳- ارسال نتايج عمليات با دستگاه هاي خروجي
پردازنده مانند قلب رايانه است و از طريق كابلهاي موجود با واحدهاي ديگر مرتبط مي شوند.
در واقع از نظر فني عملكرد پردازنده با دو ويژگي تعيين مي شود:
۱- طول كليد- تعداد بيت هايي كه يك پردازنده در هر لحظه پردازش مي كند و طول اين كلمات معمولاً ۴ و ۸ و ۱۶ و ۳۲ و يا ۶۴ بيتي مي باشد.
۲- تعداد ضربان الكترونيكي كه در يك ثانيه توليد شده است و با واحد مگاهرتز سنجيده مي شود.
محل قرارگيري پردازنده ها بر روي مادربرد مي باشد. بنابراين بايستي هماهنگي لازم بين مادربرد و پردازنده وجود داشته باشد. اين هماهنگي باعث بالا رفتن عمليات رايانه مي شود. در غير اين صورت نتيجه خوبي بدست نمي آيد.
نكته: بر روي پردازنده حروف و ارقامي ديده مي شود كه در واقع نشان دهنده شماره سريال ها ،سرعت، ولتاژ، مدل، نسل و نام سازنده آن مي باشد. با توجه به نوع دستورالعمل ها يك ريزپردازنده با استفاده از واحد منطبق و حساب خود (ALU) قادر به انجام عمليات محاسباتي مانند جمع و تفريق و ضرب و تقسيم است. البته پردازنده هاي جديد اختصاصي براي انجام عمليات مربوط به اعداد اعشاري نيز مي باشند. ريزپردازنده قادر به انتقال داده ها از يك محل حافظه به محل ديگر مي باشند و مي توانند تصميم گيري نمايند و از يك محل به محل ديگر پرش داشته باشد تا دستورالعمل هاي مربوط به تصميم اتخاذ شده را انجام دهد.

)GPRS  خدمات راديويي جيبي عمومي ) يك مرحله بين GSM و شبكه سلولي 3G مي باشد. GPRS ارسال سريعتر اطلاعات را از طريق يك شبكه GSM مطابق با يك رنج بين 9.6Kbits تا 115Kbits ارايه مي دهد. اين تكنولوژي جديد مكالمه تلفني و ارسال اطلاعات را براي كاربران در يك زمان ممكن مي سازد. مزيت اصلي GPRSاين مي باشد كه منابع راديويي را فقط زمانيكه اطلاعات براي ارسال موجود باشند ذخيره مي كند و اتكا به قطعات شبكه مدارات سوييچ شده را كاهش مي دهد. به وسيله GPRS ،يك پروتكل ارسال داده IP ، كه مشخصه شبكه هاي كامپيوتري مي باشد معرفي GSM را آغاز مي كند.

 مشخصات اصليGPRS
قبل از معرفي GPRS، ظرفيت امواج راديويي براي تماس و ارسال داده ها مطابق شبكه GSM در يك روش نسبتا نامناسب استفاده مي شد. تمام كانال براي ارسال داده استفاده مي شد در نتيجه نامناسب استفاده مي شد. با تكنولوژي GPRS ، اين كانال به طور مناسبتر امكان مشاركت بيشتر از يك كاربر از همان كانال را دارا مي شود. بنابراين كاربران تلفن هاي GPRS چندين كانال براي ارسال داده ها به كمك مي گيرند.پيدايش GPRS و تلفن هاي همراه سرعت ارسال داده را به ميزان 13.4Kbits در هر كانال تاييد مي كند.علامت دهي GPRS و مخابره داده ها به واسطه شبكهGSM حركت نمي كنند.شبكه GSM فقط براي مراجعه به جدول در ثبات وضعيت پايگاه داده ها ( HLRوVLR) ،براي بدست آوردن جدول نمودار كاربر داده استفاده مي شود.
تلفن هايGPRS
از آنجايي كه بيشتر از يك كانال براي